Ამბავი

პირველი მაკედონიის ომი 215-205 წ.წ

პირველი მაკედონიის ომი 215-205 წ.წ



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

პირველი მაკედონიის ომი 215-205 წ.წ

შესავალი
პირველი ეტაპი: რომი ფილიპეს წინააღმდეგ
მეორე ფაზა: რომი და ეტოლია ფილიპეს წინააღმდეგ
მესამე ფაზა: ეტოლია ფილიპეს წინააღმდეგ

შესავალი

პირველი მაკედონიის ომი (ძვ. წ. 215-205 წწ) გამოწვეული იყო მაკედონიის ფილიპე V- ის გადაწყვეტილებით, ჰანიბალთან ალიანსი შეექმნა იტალიაში რომის წინააღმდეგ დიდი გამარჯვებების სერიის შემდეგ. ეს იყო პირველი ომი, რომელშიც რომაული ჯარები იბრძოდნენ საბერძნეთის მატერიკზე, თუმცა არც რომმა და არც კართაგენმა არ ჩადეს დიდი ძალისხმევა ომში. ბრძოლების უმეტესობა ფილიპე V მაკედონელსა და ეტოლიურ ლიგას და მათ შესაბამის მოკავშირეებს შორის მიმდინარეობდა.

ფილიპე V ავიდა მაკედონიის ტახტზე 221 წელს და მალე ჩაერთო სოციალურ ომში, ელინურ (ან ბერძნულ) ლიგასა და ეტოლიურ ლიგას შორის, მაგრამ მისი მეფობის ადრეულ ეტაპზეც კი ფილიპე აშკარად შეშფოთებული იყო რომის მზარდი ძალა. მაკედონია და რომი არ იყვნენ უშუალო მეზობლები, მაგრამ ისინი უფრო რეგულარულ კონტაქტში შედიოდნენ ადრიატიკის აღმოსავლეთ სანაპიროებზე. ამ სფეროში ორი მთავარი ძალა - ეპირი და ილირიელები - ჩვეულებრივ მეგობრობდნენ მაკედონიასთან, ხოლო რომაელები სულ უფრო მეტად იყვნენ ჩართულნი ამ მხარეში. 230-228 წლებში ისინი ჩაერივნენ ილირიელების მიერ სანაპიროზე ძალიან დიდი ძალაუფლების მოპოვების თავიდან ასაცილებლად (პირველი ილირიის ომი) და 219 წელს დაბრუნდნენ (მეორე ილირიის ომი), ამჯერად რათა თავიდან აიცილონ მათი ყოფილი მოკავშირე დემეტრე ფაროსელი წონასწორობის დარღვევისგან. ძალაუფლების. დამარცხების შემდეგ დემეტრე გაიქცა ფილიპეს სასამართლოში, სადაც ის მალე გახდა მისი ერთ -ერთი მთავარი მრჩეველი.

ამის შემდეგ მალევე ჰანიბალმა დაიწყო თავისი ცნობილი შეჭრა იტალიაში, დაიწყო მეორე პუნიკური ომი. გამარჯვებების სერია მოჰყვა, კულმინაციურად 217 წელს მოხდა ტრასიმენეს ტბის ბრძოლა. როგორც კი სიახლემ მიაღწია ფილიპეს, მან დაიწყო მოლაპარაკებები სოციალური ომის დასასრულებლად. 217 წლის სექტემბერში ნაუპაქტუსის მშვიდობამ დაასრულა ეს ომი, რის გამოც ფილიპე თავისუფალი დარჩა რომაელთა სისუსტით სარგებლობის მცდელობაში. ამ დროს რომს არ გააჩნდა ადრიატიკის აღმოსავლეთით არსებული საკუთრება, მაგრამ ჰყავდა მთელი რიგი მეგობრები და მოკავშირეები სანაპიროზე და ეს იქნებოდა ფილიპეს პირველი სამიზნე.

216 წელს ფილიპემ მოულოდნელად სცადა აპოლონიის დაკავება ილირიის სანაპიროზე. 100 სინათლის ფლოტის შექმნა ლემბიმან გაცურა საბერძნეთის სამხრეთ წვერი და ადრიატიკა, საბოლოოდ მიაღწია აულონის ყურეს, მისი მიზნიდან მხოლოდ 14 კილომეტრში. მისი ყველაზე დიდი შიში იყო რომ რომაელებმა სილიციიდან გაგზავნონ თავიანთი ფლოტი მის შესაჩერებლად, რადგან მათი მძიმე კვინკერემები ადვილად დაამარცხებდნენ მის ლემბირა რომაელებმა მალე გაიგეს რას აკეთებდა ფილიპე მათი მოკავშირე სკერდილაიდასგან და ათი კვინკერემის ძალა გაგზავნეს ადრიატიკაზე. შეიტყო მათი მიდგომის შესახებ, ფილიპემ პანიკაში ჩავარდა, ალბათ არ იცოდა რომაული ფლოტის მცირე ზომის შესახებ და უბრძანა თავისი ფლოტი დაებრუნებინათ მაკედონიის წყლებში.

ამ დროს ფილიპე ჯერ კიდევ დამოუკიდებლად მოქმედებდა კართაგენელებისგან, რომლებმაც ჰანიბალის მეთაურობით მიაღწიეს განსაცვიფრებელ გამარჯვებებს რომაელებზე წინა წელს (217). სანამ ფილიპე მარცხდებოდა ადრიატიკაში, ჰანიბალმა მოიგო თავისი დიდი გამარჯვება კანეზე. 216-215 წლის ზამთარში ისე უნდა გამოიყურებოდეს, თითქოს ფილიპემ ხელიდან გაუშვა შანსი ისარგებლა რომის აშკარა დამარცხებით, რადგან ჰანიბალს არ ჰგავდა, რომ მას რაიმე მოკავშირე სჭირდებოდა, მაგრამ 215 წლის გაზაფხულისთვის ცხადი იყო, რომ რომაელები აპირებდნენ ბრძოლის გაგრძელებას.

პირველი ეტაპი: რომი ფილიპეს წინააღმდეგ

215 წლის ზაფხულში ფილიპეს საელჩომ, ათენელი ქსენოფანეს ხელმძღვანელობით, მიაღწია ჰანიბალის ბანაკს ხელშეკრულების მოსალაპარაკებლად. შეთანხმებული პირობები გასაკვირი ბუნდოვანი იყო, ალბათ ასახავდა ჰანიბალის ნდობას სწრაფ გამარჯვებაში. ფილიპე და ჰანიბალი რომის წინააღმდეგ მოკავშირეებად უნდა მოქმედებდნენ, თუმცა არცერთს არ მოეთხოვებოდა მეორისთვის პირდაპირი დახმარების გაგზავნა. რომაელთა დამარცხების შემდეგ კართაგენსა და მაკედონიას შორის დამცავი ალიანსი იარსებებს. ალიანსის ერთადერთი მართლაც კონკრეტული ნაწილი მოიცავდა რომსა და ჰანიბალს შორის სამშვიდობო ხელშეკრულებას. რომაელები უნდა შეთანხმდნენ, რომ არასოდეს შეუტევდნენ ფილიპეს, დაეტოვებინათ მთელი თავისი „ქონება“ ილირიის მატერიკზე (ამ ეტაპზე ეს ეხებოდა მათ ოფიციალურ მეგობრებს და მოკავშირეებს) და უნდა დაებრუნებინათ დემეტრე ფაროსის ოჯახი, ტყვედ ჩავარდნილი რომაელები მეორე ილირიის ომის დროს.

რომაელებმა ძალიან სწრაფად აღმოაჩინეს ამ ხელშეკრულების პირობები. გემი ქსენოფანესა და კართაგენის დელეგაციის მაკედონიაში დაბრუნებით დაიჭირეს კალაბრიის სანაპიროზე და ნაპოვნი იქნა ხელშეკრულების ასლი. მდუმარე რომაული პასუხი ხშირად განიხილება, როგორც ნიშანი იმისა, თუ რამდენად მცირედ წუხდნენ ისინი ალიანსის მიერ, მაგრამ კანეს კატასტროფის შემდგომ შესაძლოა რესპუბლიკამ შეძლოს ყველაფრის მართვა. ოცდახუთი ხომალდი უკვე აპულიაში გაძლიერდა კიდევ ოცდაათით, ყველა პრეტორი მ. ვალერიუს ლაევინის მეთაურობით. მას ჰქონდა ბრძანება გამოეძიებინა ფილიპეს განზრახვები. თუ ხელშეკრულება ნამდვილი აღმოჩნდა, მაშინ ის უნდა გადასულიყო მაკედონიაში და დარწმუნებულიყო, რომ ფილიპე არ იყო თავისუფალი წასვლისგან.

ფილიპემ თავისი მოკავშირეები შეიყვანა აქაურ ლიგაში ჰანიბალთან დადებულ ხელშეკრულებაში, მაგრამ როდესაც ის პელოპონესზე ჩავიდა მან აღმოაჩინა არატუსი, ლიგის ლიდერი, მტრულად განწყობილი დასავლეთში ნებისმიერი მონაწილეობის მიმართ. მესენის საქმის გამო სიტუაცია კიდევ უფრო გაამძაფრა. ბერძნული ქალაქების მრავალი სახელმწიფოს მსგავსად, მესენეც (პელოპონესის სამხრეთ -დასავლეთით) განიცდიდა კონფლიქტს ერთ მხარეს მოსახლეობასა და მაგისტრატებსა და ოპტიმიზდება მეორეს მხრივ. ფილიპე მიიწვიეს როგორც არბიტრი და, როგორც ჩანს, აღძრა მოსახლეობა, დაეკავებინათ ხელში. ამას მოჰყვა ხოცვა, რომელშიც 200 ადამიანი ოპტიმიზდება მოკლეს. ქალაქის ახალმა წესებმა ფილიპეს შესთავაზა იტომის ციხე, მაგრამ არატუსმა გააპროტესტა ფილიპე, რომელიც იტომა და აკროკორინთი ფლობდა პელოპონესის მეორე კუთხეში. ფილიპი იძულებული გახდა დაეტოვებინა იტომი, მაგრამ ის მეორე მცდელობას გააკეთებდა დაეკავებინა ტერიტორია მომავალ წელს.

ძვ.წ 214 წ

214 წლის გაზაფხულზე ფილიპემ მეორე მცდელობა ჩაატარა აპოლონია ზღვიდან. კიდევ ერთხელ მისი ფლოტი შედგებოდა სინათლისგან ლემბი, ამჯერად 120 მათგანი და კიდევ ერთხელ ეს ფლოტი მიაღწია აულონის ყურეს, დაიპყრო ორიკუმის პორტი. ფილიპემ დაიწყო აპოლონიის ალყა, მაგრამ როგორც 216 წელს რომაელებმა სწრაფად მოახდინეს რეაგირება. ლაევინუსმა სწრაფად დაიბრუნა ორიკუმი, შემდეგ კი გამაგრება ჩააგდო აპოლონიაში. რომაელებმა და აპოლონიელებმა წარმატებული შეტევა დაიწყეს ფილიპეს ბანაკზე. ფილიპე იძულებული გახდა დაეწვა თავისი ნავები და უკან დაეხია პინდის მთების გასწვრივ მაკედონიაში.

214 წლის შემოდგომაზე ფილიპემ გაგზავნა დემეტრე ფაროსელი მესენიაზე თავდასხმის მიზნით. თავდასხმა წარუმატებლად დასრულდა და დემეტრეუსი სავარაუდოდ მოკლეს. შურისძიების მიზნით ფილიპემ გაანადგურა მესენის ტერიტორია. ქალაქის შიგნით არსებული ფრაქციები გაერთიანდნენ ფილიპეს წინააღმდეგ, დატოვეს საბერძნეთის ლიგა და დაუახლოვდნენ ეტოლიელებს. აქაური ლიგა კიდევ უფრო შესუსტდა მომდევნო წელს არატუსის სიკვდილით.

ძვ.წ 213 წ

213 წელს ფილიპემ სახმელეთო იერიში მიიტანა ილირიაზე. ეს ბევრად უფრო წარმატებული იყო ვიდრე მისი საზღვაო ექსპედიცია. მიუხედავად იმისა, რომ აპოლონია და დირხახიუმი ძალზედ გარნიზონირებული იყო მისთვის თავდასხმისთვის, მან შეძლო დაემორჩილებინა ატინტანელთა და პართინის ტომები და დაიპყრო დიმალუმი და ლისუს ციხე, რამაც რომაელებს შორის ორკიუმსა და მათ მოკავშირე სკერდილაიდას შორის მოახერხა. მან ასევე მოიკიდა ფეხი ადრიატიკის სანაპიროზე, მაგრამ კართაგენელები ამით არასოდეს ისარგებლებენ.

მეორე ფაზა: რომი და ეტოლია ფილიპეს წინააღმდეგ

212

212 წლისთვის ილირიის სანაპიროზე სიტუაცია იმდენად სერიოზული იყო, რომ რომაელებმა საბოლოოდ დაიწყეს ბერძენი მოკავშირის ძებნა. ჰანიბალმა დაიპყრო ტარენტუმი, ხოლო კართაგენის დიდი ფლოტი ჩართული იყო სირაკუზის ალყის გარღვევის მცდელობაში. ამ ფლოტის ნაწილი ადვილად შეიძლებოდა გაეგზავნათ იტალიის სანაპიროზე ფილიპეს ახალ სანაპირო საკუთრებაში, რაც განაპირობებდა საფრთხეს, რომ ფილიპეს შეეძლო მაკედონიის არმია იტალიაში მიეყვანა.

რომაელებისთვის ხელმისაწვდომი ერთადერთი სასარგებლო მოკავშირე იყო ეტოლიის ლიგა (დაფუძნებული კორინთის ყურის ჩრდილოეთ მხარეს). 212 წლისთვის ლიგის წამყვანი ფიგურები იყვნენ დორიმაქუსი და ტრიქონიუმის სკოპა და ორივე მტრულად განწყობილი იყო ფილიპეს მიმართ. როგორც ჩანს, დრო იყო ომის განახლებისთვის. აქაია იყო სუსტი და წინამძღოლი, ხოლო ფილიპსის ჩარევამ მესენეში პელოპონესის დანარჩენი ნაწილი მის წინააღმდეგ აიყვანა. პერგამონის აღმოსავლეთით მდებარე ატალოუსი, ეტოლიის ლიგის დიდი ხნის მეგობარი, მცირე აზიაში იყო შეკრული აქაოსის აჯანყების შედეგად, მაგრამ ეს უკვე ჩაქრა და გაათავისუფლა იგი, რათა დაეთანხმა ლიგის დასახმარებლად.

ან 212 წლის ბოლოს, ან 211 წლის განმავლობაში ლაევინუსი ეწვია ეტოლიას თავისი ფლოტით, პირველად რომის საომარი ფლოტი ეწვია საბერძნეთის ნავსადგურებს. იგი შეხვდა ეტოლიის ფედერალურ ასამბლეას და შეთანხმდა ალიანსის ხელშეკრულებაზე. ამ ხელშეკრულების პირობები აჩვენებს, რომ რომაელები ჯერ კიდევ არ იყვნენ დაინტერესებულნი ადრიატიკის აღმოსავლეთით გაფართოებით. ლირიას გადაეცემა კორკირას (კორფუა) სამხრეთით ნებისმიერი ქალაქი, რომელიც დაიპყრო რომაელებმა ან რომაელებმა და ეტოლიელებმა ერთად. მოძრავი საქონელი (მოსახლეობის ჩათვლით) მიიღებდა რომაელებს, თუ ისინი მარტო მოქმედებდნენ, ან მოკავშირეებს შორის გაიყოფდა, თუ ისინი ითანამშრომლებდნენ. რომაელები შეთანხმდნენ 25 კვინკერემის უზრუნველყოფაზე, ხოლო ეტოლიელებმა უზრუნველყვეს ჯარისკაცების უმრავლესობა. ელისს, მესენეს, სპარტას, ატალუსს, პლეურატუსს და სკერდილაიდასს შეეძლოთ ალიანსში გაწევრიანება, თუკი მათ სურდათ. მხარეები ასევე შეთანხმდნენ, რომ არ დადგეს ცალკეული მშვიდობა.

ახალი მოკავშირეების პირველი სამიზნე იყო აკარანია, ფილიპსის მოკავშირე, რომელიც მდებარეობს ეტოლიის გულების დასავლეთ სანაპიროზე. 212 წლის შემოდგომაზე ფილიპე ლაშქრობდა მაკედონიის ჩრდილოეთ საზღვრებზე, სადაც მან წაიღო სინთია დარდანელებისაგან, ხოლო იამფორინა ტრაკიან მაედისგან. მისი არყოფნით გამხნევებული ეტოლიელები შემოიჭრნენ აკარანიაში. აკარანელებმა ფიცი დადეს დამარცხების ან სიკვდილის შესახებ, გაგზავნეს თავიანთი ქალები და შვილები ეპიროსში უსაფრთხოდ და თავი შეიკავეს ეტოლიელთაგან, სანამ ფილიპეს არ შეეძლო ჩრდილოეთიდან დაბრუნება.

რომაელები უფრო წარმატებულები იყვნენ. ლაევინუსმა გამოიყენა თავისი ფლოტი, რათა დაეპყრო ოენიადა და ნასუსი აკარნანელთაგან და მთელი ზაქინთუსი ფილიპეს აკროპოლისის გარდა. სამივე ქალაქი შემდეგ გადაეცა ეტოლიელებს.

211

211 წლის მთავარი მოვლენა იყო ანტივირას დაპყრობა ლაევინუსის და ეტოლიელი გენერალის სკოპასის მიერ. რომაელებმა თავიანთი ალიანსის თანახმად დაიმონეს მოსახლეობა, ხოლო ქალაქი გადაეცა ეტოლიელებს, რომლებმაც მალე დაკარგეს ის ფილიპესთან. გვიან 211 წლის ზაფხულში ლაევინი შეცვალა პროკონსულმა პ.სულპიციუს გალბამ, რომელიც მეთაურობდა რომაულ ფლოტს დანარჩენ ომში.

210

210 – ის კამპანიამ ფილიპემ წამოიწყო ინიციატივა და შეეცადა გაეძევებინა ეტოლიელები ფთიოტური აქეიდან (თესალია), მიეცა მისთვის წვდომა ცენტრალურ საბერძნეთში. მთავარი მოვლენა იყო ზღვისპირა ქალაქ ეჩინუსის ალყა. ეტოლიელმა გენერალმა დორიმაქუსმა და სულპიციუსმა რომაულ ფლოტთან ერთად სცადეს ალყის მოხსნა, წარუმატებლად, და ქალაქი ფილიპეს დაეცა. ეგეოსის ამ პირველი ექსპედიციის რომაული წარმატება იყო კუნძულ ეგინას დაპყრობა. ამის შემდეგ კუნძული გადაეცა ეტოლიელებს, მაგრამ მათ არ ჰქონდათ ფლოტი და ასე გაყიდეს კუნძული პერგამონელ ატალოსს 30 ტალანტად. ამან საბოლოოდ მოიყვანა ატალოსის ფლოტი ომში. საპასუხოდ ფილიპემ გააკეთა კავშირი ბიტუნიის პრუსიასთან, რომელმაც პირობა დადო, რომ თავისი ფლოტი ეგეოსში შემოიყვანდა. 210 -მა ასევე დაინახა სპარტა ომში, ამჯერად რომისა და ეტოლიელების მხარეს. ამ დროს სპარტას მართავდა მაჩანიდა, როგორც პელოფსის მეურვე, ლიკურგუსის ვაჟი. სპარტას ომში შესვლა დიდად ართულებდა ფილიპეს ამოცანებს, რადგან აქაიაში მისი მოკავშირეები სამი მხრიდან თავს დაესხნენ თავს. 209 და 208 წლებში ფილიპი იძულებული გახდებოდა მათ დასახმარებლად.

209

209 წელს აქაველები განიცდიდნენ სპარტას ზეწოლას და ეტოლიის არმიას ჩრდილოეთით. ფილიპემ უპასუხა წარმატებული კამპანიით პელოპონესში, ორი მარცხი მიაყენა ეტოლის ჯარს, რომელიც მოქმედებდა რომაელთა და პერგამენის დამხმარეების მხარდაჭერით. ეს დამარცხება მოხდა დაახლოებით იმ დროს, როდესაც როდოსიდან, ქიოსიდან და ეგვიპტიდან სამშვიდობო დესპანის ჯგუფი ჩავიდა საბერძნეთში, ომის დასრულების პირველ მცდელობაში (ათენელებთან ერთად). მათმა დამარცხებამ დროებით მაინც დაარწმუნა ეტოლიელები მშვიდობის ძიებაში. შეთანხმდა ზავი და დაიწყო სამშვიდობო მოლაპარაკებები, მაგრამ ისინი ჩაიშალა, როდესაც სულპიციუსი და ატალუსი ჩავიდნენ გამაგრებით. ფილიპემ განაახლა ლაშქრობა აქაიაში და დაამარცხა რომაელები სიციონში. ელისის ხელში ჩაგდების მცდელობა წარუმატებელი აღმოჩნდა, შემდეგ კი ფილიპე იძულებული გახდა დაბრუნებულიყო მაკედონიაში დარდანელთა შემოსევის მოსაგვარებლად.

208

ძვ.წ. 208 წლის კამპანიის დასაწყისში ფილიპეს უჭირდა. სულპიციუსი, ატალუსი და მათი ფლოტები მოქმედებდნენ ეგეოსზე, ეტოლიელებმა გააძლიერეს თერმოპილები, რათა შეენარჩუნებინათ ფილიპე ჩრდილოეთით და გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ილირიელები და მაედები გეგმავდნენ მაკედონიის შემოჭრას. ფაქტობრივად, წლის მოვლენებმა აჩვენა რომის ძალაუფლების შეზღუდვები საბერძნეთში ამ დროს. ისინი ეყრდნობოდნენ ეტოლიელებს ნებისმიერ ლაშქრობაში ხმელეთზე და არ გააჩნდათ ჯარები, რომ გამოეყენებინათ ზღვაზე მათი სარდლობა. გაერთიანებულმა ფლოტმა წარუმატებელი თავდასხმები განახორციელა ლემნოსზე, პეპარეთუსზე და ქალკიდაზე. ხმელეთზე ფილიპემ შეძლო თერმოპილეს უღელტეხილის გავლა და ძალიან ახლოს მივიდა ატალუსის დაპყრობასთან ოპუსში ლოკრისში. ამით დასრულდა საბერძნეთის ომში ატალოსის მონაწილეობა, რადგან ბიტუნიის პრუსია საბოლოოდ ჩაება ომში ფილიპეს მხარეს და შეიჭრა პერგამონში. ატალუსი იძულებული გახდა შინ დაბრუნებულიყო თავისი სამეფოს დასაცავად.

ომიდან ატალუსმა სულპიციუსმა რომის ფლოტთან ერთად დატოვა ეგინაში, რის გამოც ფილიპე თავისუფალი დარჩა კამპანიაში ლოკრისში, სადაც დაიპყრო ტრონიუმი და ფოკიდაში, სადაც დაიპყრო და ტიტრონიუმი და დრიმაია. შემდეგ იგი იძულებული გახდა დაბრუნებულიყო პელოპონესში, რათა მოეშორებინა სპარტელთა თავდასხმა აქავეებზე.

მესამე ეტაპი: ფილიპე vs ეტოლია

207

ომის დასკვნით ეტაპზე რომაელებმა ეგეოსი დატოვეს. შესაძლოა სულპიციუსმა გაანადგურა დიმა, აქაური ქალაქებიდან ყველაზე დასავლეთი, მაგრამ ამის შემდეგ რომაელმა კონცენტრირება მოახდინა ილირიის სანაპიროზე პატრულირებაზე. მათი თვალსაზრისით, ომმა მიაღწია თავის მიზანს, ფილიპეს დაშორებით ილირიის სანაპიროდან, ხოლო ჰანიბალის საფრთხე ყველაზე უკიდურესად იყო. გარდა ამისა, 208-207 წლებში მოხდა ჰასდრუბალის შეჭრა იტალიაში და შესაძლებელია, რომ სულპიციუსის ლეგიონი გაიყვანეს ამ საფრთხესთან გამკლავების დასახმარებლად. ათი წლის შემდეგ ისიც ცხადი იყო, რომ კართაგენი არ აპირებდა ფილიპეს დახმარებას.

ამან აიტოლიელები დაუცველ მდგომარეობაში დატოვა, რაც გაუარესდა აქაური ძალების მოულოდნელი აღორძინებით. ეს გამოწვეული იყო მეგაპოლისის კრაუგისის ძე ფილოპომენის დანიშვნით აქაური კავალერიის მეთაურად 210-09 წლებში. ის იყო გამოცდილი დაქირავებული კაპიტანი, რომელიც კრეაზე ათი წლის გატარების შემდეგ დაბრუნდა აქაიაში. კავალერიის შემდეგ მან მოახდინა ქვეითი ჯარის რეფორმირება 208-7 წლებში, შემდეგ კი 207 წლის განმავლობაში მძიმე მარცხი მოუტანა სპარტელებს. ეს მოხდა მანტინეას ერთ -ერთ მრავალ ბრძოლაში. თეგეას დაპყრობის შემდეგ სპარტელი მაჩანიდა მიუახლოვდა მანტინეას. ბრძოლაში, რომელიც მოჰყვა ფილოპომენმა დაამარცხა სპარტანული ფალანგა. მაჩანიდა დაიღუპა ბრძოლაში, შესაძლოა ფილოპომენმა.

სამხრეთში ყურადღების გადატანის გარეშე ფილიპემ შეძლო კონცენტრირება მოახდინა ეტოლიელთა დამარცხებაზე. მან შეძლო მათი განდევნა თესალიიდან და დაიბრუნა ზაქინთოსი (იონიის კუნძულები). შემდეგ მან შემოიჭრა ეტოლია ჩრდილოეთიდან, გაანადგურა ეტოლიის ფედერალური საკურთხეველი თერუმში.

206

207 წლის დამარცხებამ და რომაელთა მხარდაჭერის ნაკლებობამ დაარწმუნა ეტოლიელები, რომ დრო იყო მშვიდობის დამყარების. 206 წლის შემოდგომაზე და რომთან მათი ალიანსის დარღვევით, ეტოლიურმა ლიგამ დადო ზავი ფილიპესთან. საბრძოლო მოქმედებების დროს ფილიპესთვის დაკარგული ტერიტორიების უმეტესობა დაკარგული იყო, მათ შორის ფოკიის უმეტესობა. ეტოლიელებმა ასევე დაიმსახურა რომის მტრობა.

205

რომაელებმა კიდევ ერთხელ სცადეს ომის განახლება და პროკონსულ პ. სემპრონიუს ტუდიტანუსი გაგზავნეს ილირიაში 10 000 ქვეითი და 1000 ცხენოსანი ჯარის მეთაურობით. ეს არმია ძალიან მცირე იყო მარტო ფილიპესთან გასასვლელად და აშკარად იგულისხმებოდა ეტოლიელების წახალისება ომის განახლებისათვის, მაგრამ უშედეგოდ.

ორივე მხარეს ახლა ჰქონდა მცირედი მიზეზი ომის გასაგრძელებლად. ფილიპისთვის ცხადი გახდა, რომ კართაგენი რომთან ომს წააგებდა - 205 წელს სციპიონი აფრიკელი ემზადებოდა მომდევნო წელს აფრიკაში შეჭრისთვის. თუ ფილიპეს სურდა მშვიდობის დამყარება კარგი პირობებით, მაშინ რომს არ სჭირდებოდა ბრძოლის გაგრძელება. როდესაც ეპიროტეს კონფედერაციის მაგისტრატებმა შესთავაზეს სამშვიდობო მოლაპარაკებების ორგანიზება, რომაელები დათანხმდნენ.

მოლაპარაკებები შედგა ფინიკიაში. შედეგად მიღწეული ფინიკიის ზავი, რომელიც შეთანხმდა 205 წლის შემოდგომაზე, ზოგადად ემხრობოდა ფილიპეს, რაც მას საშუალებას აძლევდა შეენარჩუნებინა კონტროლი ატინტანებზე, რომის ერთ -ერთ მოკავშირეზე, რომელიც ომში ადრე დაიპყრო. მშვიდობა რომის სენატმა და ხალხმა დაამტკიცეს 205 წლის ბოლოს, ხოლო სემპრონიუსი კონსულად აირჩიეს.

რომს და ფილიპეს ორივეს ჰქონდა მიზეზი, რომ კმაყოფილი ყოფილიყვნენ ომის შედეგით. ფილიპემ გააფართოვა თავისი გავლენა შიდა ილირიასა და მატერიკზე საბერძნეთში, ხოლო რომაელებმა ხელი შეუშალეს მას ემუქრებოდნენ ილირიის სანაპიროზე ან თუნდაც იტალიაზე. მშვიდობა ხანმოკლე იქნებოდა და მაკედონიის მეორე ომი მხოლოდ ხუთი წლის შემდეგ დაიწყება.


მაკედონიის ომები (215-146 წ.წ.)

მთელი რიგი ომები, რომლის დროსაც რომაელებმა მოიპოვეს კონტროლი საბერძნეთზე და გაანადგურეს მაკედონიის სამეფო.

პირველი მაკედონიის ომი (ძვ. წ. 215-205 წ.)

215 წელს მაკედონიის მეფემ ფილიპე V– მ ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას კართაგენელ გენერალ ჰანიბალთან, რომელიც შეიჭრა იტალიაში. ამის შემდეგ ფილიპე შეიჭრა რომში და ილირიაში (ალბანეთი). მიუხედავად იმისა, რომ რომაელებმა შეძლეს მნიშვნელოვანი ქალაქი აპოლონია ფილიპეს ხელიდან არ გაუშვათ, ომმა იტალიაში ხელი შეუშალა მათ ჩარევას 211 წლამდე, სანამ რომაელები მოკავშირეობდნენ ბერძნულ კონფედერაციას ეტოლიაში.

რომაელებმა სახმელეთო ომი ბერძნებს დაუტოვეს და ძირითადად საზღვაო მხარდაჭერით შემოიფარგლეს. მომდევნო წლებში რომის წარმატებები ძირითადად დიპლომატიური იყო. რამდენიმე საბერძნეთის სახელმწიფომ აირჩია რომის მხარე. ფილიპე საბერძნეთიდან გააძევეს დიპლომატიური საშუალებებით. შემდეგ, ელვისებური კამპანიის დროს, ფილიპემ დაამარცხა ბერძნები და მათი ბალკანური ტომის მოკავშირეები, აღადგინა თავისი პოზიცია საბერძნეთში და შეუტია ეტოლიას. ეოლიელებმა უჩივლეს მშვიდობას (ძვ. წ. 206 წ.) მას შემდეგ, რაც მათი სპარტელი მოკავშირეები დაამარცხეს აქაელებმა. ილირიაში წარუმატებელი კამპანიის შემდეგ, რომაელებმაც ასე მოიქცნენ. ფინიკიის სამშვიდობომ (ძვ. წ. 205 წ.) დატოვა ფილიპე დაპყრობილი ილირიაში.

მეორე მაკედონიის ომი (ძვ. წ. 200-197 წ.)

ჩვენი წელთაღრიცხვით 200 წელს ომი კვლავ დაიწყო. რომაელები ორი ლეგიონით დაეშვნენ ილირიაში და დაიძრნენ ქვეყნის შიგნით. მათ ვერ მოახერხეს მაკედონიაში შეღწევა, მაგრამ მოახერხეს რამდენიმე სახელმწიფოს იძულება, შეუერთდნენ მრავალ ბერძნულ სახელმწიფოს, რომლებიც უკვე შეუერთდნენ მათ.

199 წელს ბერძენი მოკავშირეების არმიამ დაარბია თესალია და სამხრეთ მაკედონია, მაგრამ ელვისებური კამპანიის დროს ფილიპემ წარმატებით გაართვა თავი ამ დამპყრობლებსა და რომის ტომთა მოკავშირეებს ბალკანეთის საზღვრებზე. მომდევნო წელს ფილიპემ წამოიწყო ინიციატივა და თავისი ჯარი გადაიყვანა სტრატეგიულ პოზიციაზე, სადაც ის ემუქრებოდა რომაული არმიის საკომუნიკაციო ხაზებს ილირიაში. რომაელებმა შეუტიეს ფილიპეს პოზიციას, ძვირადღირებული, მაგრამ საბოლოოდ წარმატებული კამპანია. ამის შემდეგ ფილიპე უკან დაიხია მაკედონიაში. იმავდროულად, რომის მოკავშირეები წარმატებული იყვნენ ზღვაში და კიდევ უფრო მეტი ბერძნული სახელმწიფო შეუერთდა რომაელებს.

ფილიპე შემოვიდა თესალიაში, მაგრამ რომის არმიამ ჩაერთო მიზნის მიღწევამდე. იგი იძულებული გახდა ებრძოლა კინოსკეფალაში და დამარცხდა. მას უნდა დაეტოვებინა მაკედონიის გარეთ არსებული ყველა ტერიტორია და პატივი ეცა ბერძნული ყველა ქალაქის დამოუკიდებლობას. რომაელებმა დაიკავეს მაკედონია და საბერძნეთში დომინანტური ძალაუფლების როლი.

მესამე მაკედონიის ომი (ძვ. წ. 171-168 წ.)

რომაელები საფრთხეს გრძნობდნენ თავიანთ ჰეგემონიაში, როდესაც მეფე პერსევსმა, ფილიპე V- ის ვაჟმა, კვლავ დაიწყო გავლენის მოპოვება საბერძნეთში. არაკეთილსინდისიერად ისარგებლეს პერსევსის დიპლომატიური მიღწევებით საომარი მოქმედებების თავიდან ასაცილებლად, მათ შეიყვანეს ჯარი ილირიასა და საბერძნეთში. პერსევსმა სწრაფად რეაგირება მოახდინა და რომაელებს თესალიაში აჯობა და მათი მარაგი შეწყვიტა.

იმავდროულად, რომაელებმა ბერძნებისგან თავი გაუცხოეს თავიანთი სისასტიკით, სიმკაცრით და უმადურობით. პირიქით, პირიქით, სულ უფრო პოპულარული გახდა. უფრო მეტიც, ის წარმატებული იყო, ხოლო რომაელები განიცდიდნენ ცუდ დისციპლინას და ბრძანებას. მაკედონიის ორი შემოსევა წარუმატებელი აღმოჩნდა და პერსევსი კონტრშეტევას ახორციელებდა, დაიბრუნა ტერიტორია და დაამარცხა რომი და ბალკანეთის ტომის მოკავშირეები. მომდევნო ზამთრის პერიოდში (ძვ. წ. 169 წ.) მან წარმატებით წამოიწყო კამპანია რომაელთა წინააღმდეგ მაკედონიის ჩრდილო -დასავლეთ საზღვარზე და საბერძნეთსა და ეპიროსზე.

ძვ. წ. 168 წელს კონსულმა ლუციუს ეემილიუს პაულუსმა აიღო რომაული არმიის სარდლობა. რომაელებმა გადაწყვიტეს შეტევა სამ ფრონტზე: საზღვაო შეტევა ეგეოსის ზღვაში, შეტევა დასავლეთიდან ილირიიდან და შეტევა თესალიიდან. პირველადი მაკედონიის წარმატების შემდეგ, პერსევსი შეხვდა რომაელებს პიდნაში. კარგად განლაგებულმა მაკედონურმა ფალანგამ შეუტია მოუმზადებელ რომაელებს, მაგრამ მაკედონიის ხაზი დაიშალა. რომაელებმა კონტრშეტევა მოახდინეს და გატეხეს მაკედონელები. პერსევსი დაიჭირეს და იტალიაში მიიყვანეს. მაკედონია დაიყო ოთხ რესპუბლიკად, რომის შენაკადი.

მეოთხე მაკედონიის ომი (ძვ. წ. 146 წ.)

ეგრეთ წოდებული მეოთხე მაკედონიის ომი ფაქტობრივად აჯანყება იყო. მაკედონელები ყოველთვის ძალიან ერთგულები იყვნენ თავიანთი სამეფო სახლისადმი და 152 წელს ტახტის პრეტენდენტმა ანდრისკუსმა აღძრა მაკედონელები აჯანყებაში სამეფო დინასტიის აღდგენის მიზნით. აჯანყებულებმა თავდაპირველად მოახერხეს რომაული ლეგიონისა და ადგილობრივი მილიციისაგან შემდგარი არმიის დამარცხება, თუმცა სხვა რომის არმიამ მალევე ჩაახშო აჯანყება.

მითითებები და შემდგომი კითხვა: ერინგტონი, რობერტ მალკომი. მაკედონიის ისტორია. ბერკლი: კალიფორნიის უნივერსიტეტის პრესა, 1990. ჰამონდი, ნიკოლას ჯეფრი ლემ პრიერი და ფ. ვ. უოლბენკი. მაკედონიის ისტორია. ტომი 3, 336-167 B. C. Oxford: Clarendon Press, 1988. Walbank, Frank William. ფილიპე V მაკედონელი. კემბრიჯი, დიდი ბრიტანეთი: Cambridge University Press, 1940. Reprint, Hamden, CT: Archon Books, 1967.


შინაარსი

ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 205 წელს, პირველი მაკედონიის ომი დასრულდა ფინიკიის ხელშეკრულების ხელმოწერით, რომლის პირობებშიც მაკედონელებს არ მიეცათ დასავლეთისკენ გაფართოების უფლება. რომი კი კართაგენით იყო დაკავებული და ფილიპეს იმედი ჰქონდა, რომ ამით ისარგებლებდა ბერძნული სამყაროს კონტროლის ხელში ჩაგდების მიზნით. მან იცოდა, რომ მის ამბიციებს კრეტასთან კავშირი შეუწყობდა ხელს და დაიწყო კრეტელებზე ზეწოლა როდიელთა აქტივებზე თავდასხმისთვის. [1] მცირე აზიაში დომინანტური ბერძნული სახელმწიფოს პერგამონის დამსხვრევისა და აეტოლიასთან კავშირის დამყარების შემდეგ, ფილიპეს არ დაუპირისპირებია არცერთი ბერძნული ძალაუფლება როდოსის გარდა. როდოსი, კუნძული სახელმწიფო, რომელიც დომინირებდა სამხრეთ-აღმოსავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთში ეკონომიკურად და სამხედრო თვალსაზრისით, ფორმალურად იყო მოკავშირე ფილიპეს, მაგრამ ასევე მოკავშირე იყო მისი მტერი რომი. [1] უფრო მეტიც, ფილიპე მუშაობდა ბალკანეთის უმსხვილესი სახელმწიფოს პოზიციის კონსოლიდაციისკენ. თავისი ძალების მაკედონიის ჩრდილოეთ საზღვართან მიტანით მან დამანგრეველი მარცხი მოუტანა ილირიელებს, რომლებმაც ბრძოლაში 10 000 კაცი დაკარგეს. [1] მისი ჩრდილოეთ საზღვრის დაცვით, ფილიპემ შეძლო თავისი ყურადღების გადატანა ეგეოსის ზღვისკენ.

ფინიკიის ხელშეკრულებით ფილიპეს ეკრძალებოდა გაფართოება დასავლეთისაკენ ილირიაში ან ადრიატიკის ზღვაში, ამიტომ მეფემ აღმოსავლეთისკენ მიაქცია ყურადღება ეგეოსის ზღვისკენ, სადაც დაიწყო დიდი ფლოტის მშენებლობა. [2]

ფილიპემ დაინახა ორი გზა როდოსის დომინირების ზღვაზე: მეკობრეობა და ომი. გადაწყვიტა ორივე მეთოდის გამოყენება, მან წაახალისა თავისი მოკავშირეები დაეწყოთ მეკობრეების თავდასხმები როდიული გემების წინააღმდეგ. ლითიის ომის შემდგომ კრეტაზე დასაყრდენს, ფილიპემ დაარწმუნა კრეტაელები, რომლებიც დიდი ხანია მეკობრეობაში იყვნენ ჩართულნი. მან ასევე დაარწმუნა ეტოლიელები და სპარტელები მონაწილეობა მიიღონ მეკობრეობაში. ამ ერების სატყუარა იყო დაპირება უზარმაზარი ნაძარცვისგან დატყვევებული როდიული გემებიდან. [3] მან გაგზავნა ეტოლიელი თავისუფალმომხმარებელი დიკეარქუსი დიდ რაზიაზე ეგეოსის გავლით, რომლის მსვლელობისას მან გაძარცვა კიკლადები და როდიის ტერიტორიები. [2] გარდა ამისა, ფილიპე ცდილობდა როდიელთა საზღვაო შესაძლებლობების შესუსტებას ქველმოქმედების გზით. მან მიაღწია ამას როდში თავისი აგენტის ჰერაკლეიდესის გაგზავნით, სადაც მან მოახერხა 13 ნავმისადგომის დაწვა. [1]

ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 205 წლის ბოლოს, როდოსი მნიშვნელოვნად შესუსტდა ამ რეიდებში და ფილიპემ დაინახა მისი შანსი, რომ წინ წასულიყო თავისი გეგმის მეორე ნაწილში, პირდაპირი სამხედრო დაპირისპირებით. მან დაარწმუნა ქალაქები იერაპიტნა და ოლოუსი და აღმოსავლეთ კრეტის სხვა ქალაქები, რომ გამოეცხადებინათ ომი როდოსის წინააღმდეგ. [3]

როდოსის საწყისი პასუხი ომის გამოცხადებაზე იყო დიპლომატიური, მათ რომის რესპუბლიკას სთხოვეს დახმარება ფილიპეს წინააღმდეგ. რომაელები, თუმცა, ფრთხილობდნენ სხვა ომის გამო, მეორე პუნიკური ომი ახლახან დასრულდა. რომის სენატმა სცადა დაერწმუნებინა მოსახლეობა ომში, მას შემდეგაც კი, რაც პერგამომი, კიზიკი და ბიზანტია შეუერთდნენ ომს როდოსელთა მხარეს, მაგრამ ვერ შეძლეს ქალაქის ომში დაღლილი მოსახლეობის შეკავება. [4]

ამ დროს ფილიპემ კიდევ უფრო მოახდინა როდოსის პროვოცირება ციუსზე თავდასხმით, რომელიც იყო ეტოლიის მოკავშირე ქალაქი მარმარილოს ზღვის სანაპიროზე. [5] მიუხედავად როდოსისა და სხვა სახელმწიფოების მცდელობისა შეთანხმდნენ დასახლებაში, ფილიპემ შეიპყრო და გაანადგურა ციუსი, ისევე როგორც მისი მეზობელი მირლეია. [5] შემდეგ ფილიპემ ეს ქალაქები გადასცა თავის რძალს, ბითინიის მეფეს, პრუსიას I- ს, რომელმაც აღადგინა და დაარქვა ქალაქები პრუსა თავის სახელით და აპამეია მისი ცოლის, შესაბამისად. ამ ქალაქების სანაცვლოდ პრუსია დაჰპირდა, რომ გააგრძელებდა თავისი სამეფოს გაფართოებას პერგამონის ხარჯზე (მისი ბოლო ომი პერგამონთან დასრულდა 205 წელს). ამ ქალაქების დაპყრობამ ასევე გააბრაზა ეტოლიელები, რადგან ორივე მათგანი იყო ეტოლიის ლიგის წევრი. აეოლიასა და მაკედონიას შორის კავშირი შედგა მხოლოდ ეტიოლიელთა შიშით ფილიპეს მიმართ და ამ ინციდენტმა გააუარესა ისედაც დაძაბული ურთიერთობა. [6] შემდეგ ფილიპემ აიძულა ქალაქები ლისიმახია და ქალკედონი, რომლებიც ასევე იყვნენ ეტოლიის ლიგის წევრები, გაეწყვიტათ თავიანთი კავშირი აიტოლიასთან, სავარაუდოდ, ძალადობის მუქარით. [7]

სახლისკენ მიმავალ გზაზე ფილიპეს ფლოტი გაჩერდა კუნძულ თასოსზე თრაკიის სანაპიროზე. ფილიპეს გენერალი მეტროდორუსი გაემგზავრა კუნძულის სახელობის დედაქალაქში, რათა შეხვედროდა ქალაქიდან ემისარებს. ელჩებმა განაცხადეს, რომ ქალაქს გადასცემენ მაკედონელებს იმ პირობით, რომ არ მიიღებენ გარნიზონს, რომ მათ არ მოუწევთ ხარკის გადახდა ან ჯარისკაცების წვლილი მაკედონიის არმიაში და რომ ისინი განაგრძობენ საკუთარი კანონების გამოყენებას. [8] მეტროდორუსმა უპასუხა, რომ მეფემ მიიღო პირობები და თასიანებმა თავიანთი კარი გაუღეს მაკედონელებს. კედლებში შესვლისთანავე, ფილიპემ უბრძანა თავის ჯარისკაცებს დაემონებინათ ყველა მოქალაქე, რომლებიც შემდეგ გაიყიდა და გაძარცვეს ქალაქი. [8] ფილიპეს ქმედებამ ამ კამპანიის დროს მკვეთრად იმოქმედა მის რეპუტაციაზე საბერძნეთის სახელმწიფოებში, სადაც მისი ქმედებები არ იყო უკეთესი, ვიდრე პირველი მაკედონიის ომის დროს ეტოლიელთა და რომაელთა სასტიკი თავდასხმები. [5]

ძვ.წ. 204 წელს ან ძვ.წ. 203 წლის გაზაფხულზე, ფილიპეს მიუახლოვდნენ ეგვიპტის სოსიბიუსი და აგათოკლე, ახალგაზრდა ფარაონის პტოლემე V- ს მინისტრები. ანტიოქე III დიდის, სელევკიდების იმპერიის იმპერატორის წინააღმდეგ, რომელიც ეგვიპტის ხარჯზე ცდილობდა თავისი იმპერიის გაფართოებას. ფილიპემ უარი თქვა წინადადებაზე და ძვ.წ. 203–202 წლის ზამთარში მან ალიანსი შექმნა ანტიოქესთან და მოაწყო პტოლემეოსის იმპერიის დანაწევრება. [9] ფილიპე დათანხმდა ანტიოქეს დახმარებას ეგვიპტისა და კვიპროსის ხელში ჩაგდებაში, ხოლო ანტიოქე დაჰპირდა, რომ დაეხმარებოდა ფილიპეს დაეკავებინა კონტროლი კირინეზე, კიკლადებსა და იონიაზე. [2]

ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 202 წლის ბოლოს, ეტოლიელებმა ელჩები რომში გაგზავნეს ფილიპეს წინააღმდეგ ალიანსის შესაქმნელად. მაკედონიის აგრესიამ დაარწმუნა ეტოლიის ლიგა, რომ მათ სჭირდებოდათ დამატებითი მფარველები თავიანთი ამჟამინდელი მდგომარეობის შესანარჩუნებლად. თუმცა, რომაელებმა უარყვეს ეტოლის დესპანი, რადგან ისინი ჯერ კიდევ მხიარულობდნენ იმაზე, რომ ეტოლიელები შეთანხმდნენ ფილიპესთან პირველი მაკედონიის ომის დასასრულებლად. [5] რომის არასასურველმა დამოკიდებულებამ წაახალისა ფილიპე გააგრძელა თავისი ეგეოსის კამპანია. ფილიპემ ეგეოსის კონტროლი უმთავრესი მიიჩნია მისი რეგიონული დომინირების შენარჩუნებაში. ეგეოსის მმართველობით ის შეძლებდა პერგამონის იზოლირებას, ასევე ზღუდავდა რომაული მცდელობებს ჩაერიოს აღმოსავლეთ ხმელთაშუა ზღვაში. [5]

სელევკიდების ხელშეკრულების გაფორმებით ფილიპეს არმიამ შეუტია პტოლემეს ტერიტორიებს თრაკიაში. როდესაც გაიგო, რომ პერგამონის მეფე, ატალუს I შეუერთდა როდიულ ალიანსს, ფილიპე განრისხდა და შეიჭრა პერგამესის ტერიტორიაზე. [10] თუმცა, სანამ ეგეოსის ზღვაში ფილიპეს ფლოტის წინააღმდეგ კამპანიას შეუდგებოდა, ატალუსმა გააძლიერა თავისი დედაქალაქის ქალაქის კედლები. ამ და სხვა სიფრთხილის ზომების მიღებით, იგი იმედოვნებდა, რომ თავიდან აიცილებდა ფილიპეს მისი ტერიტორიიდან დიდი ნადავლის ჩამორთმევაში. როდესაც დაინახა, რომ ქალაქი უპირობო იყო, მან თავისი მებრძოლები გააგზავნა მის წინააღმდეგ, მაგრამ ისინი ადვილად მოიგერიეს. [11] ვიმსჯელებთ, რომ ქალაქის კედლები ძალიან ძლიერი იყო, ფილიპემ უკან დაიხია რამდენიმე ტაძრის დანგრევის შემდეგ, მათ შორის აფროდიტეს ტაძარი და ათენა ნიკიფორის საკურთხეველი. [11] მას შემდეგ, რაც მაკედონელებმა დაიპყრეს თიატირა, ისინი თებეს დაბლობის გასაძარცვად მიიწევდნენ წინ, მაგრამ ნადავლი აღმოჩნდა ნაკლებად ნაყოფიერი ვიდრე მოსალოდნელი იყო. მას შემდეგ რაც ჩავიდა თებეში, მან მოითხოვა მომარაგება რეგიონის სელევკიდ გუბერნატორის, ზეუქსისისაგან. Zeuxis– ს არასოდეს დაუგეგმავს ფილიპეს მნიშვნელოვანი მარაგის მიცემა. [11]

პერგამესის მიწიდან გასვლის შემდეგ, ფილიპემ მაკედონიის ფლოტთან ერთად სამხრეთისკენ გაემართა და კიკლადების დამორჩილების შემდეგ, პტოლემე V- დან აიღო კუნძული სამოსი, დაიპყრო იქ განლაგებული ეგვიპტური ფლოტი. [12] ფლოტი შემობრუნდა ჩრდილოეთით და ალყა შემოარტყა კუნძულ ქიოსს. ფილიპე გეგმავდა ჩრდილოეთი ეგეოსის კუნძულების გამოყენებას საფეხურებზე, როდსისკენ მიმავალ გზაზე. ალყა არ მიდიოდა ფილიპესთვის და სიტუაცია გაუარესდა, რადგან პერგამონის, როდოსისა და მათი ახალი მოკავშირეების კოსი, კოსი, კიზიკუსი და ბიზანტია ფლოტებმა ჩრდილოეთიდან და სამხრეთიდან მოინახულეს. [13] ფილიპემ გაიაზრა, რომ მოკავშირეები ცდილობდნენ მისი უკან დახევის ხაზის დალუქვას, მოხსნა ალყა და დაიწყო მეგობრული ნავსადგურისკენ ნაოსნობა. [14] თუმცა, მას დაუპირისპირდა მოკავშირე ფლოტი, რამაც განაპირობა ქიოსის ბრძოლა.

დაახლოებით 200 გემიანი მაკედონიის ფლოტი, დაკომპლექტებული 30,000 კაცით, მნიშვნელოვნად აღემატებოდა კოალიციის ფლოტს სამოცდახუთი დიდი სამხედრო გემი, ცხრა საშუალო ხომალდი და სამი ტრიერი. [5] ბრძოლა დაიწყო ატალოსთან, რომელიც მეთაურობდა მოკავშირე მარცხენა ფრთას, მიიწევდა მაკედონიის მარჯვენა ფრთის წინააღმდეგ, ხოლო მოკავშირე მარჯვენა ფლანგი როდი ადმირალის თეოფილისკუსის მეთაურობით თავს დაესხა მაკედონიის მარცხენა ფრთას. The allies gained the upper hand on their left flank and captured Philip's flagship Philip's admiral, Democrates, was slain in the fighting. [15] Meanwhile, on the allied right flank, the Macedonians were initially successful in pushing the Rhodians back. Theophiliscus, fighting on his flagship, received three fatal wounds but managed to rally his men and defeat the Macedonian boarders. The Rhodians were able to use their superior navigational skills to incapacitate large numbers of Macedonian ships, swinging the battle back into their favour. [16]

On the allied left flank, Attalus saw one of his ships being sunk by the enemy and the one next to it in danger. [17] He decided to sail to the rescue with two quadriremes and his flagship. Philip, however, whose ship had not been involved in the fighting to this point, saw that Attalus had strayed some distance from his fleet and sailed to attack him with four quinqueremes and three hemioliae. [18] Attalus, seeing Philip approaching, fled in terror and was forced to run his ships aground. Upon landing he spread coins, purple robes and other splendid articles on the deck of his ship and fled to the city of Erythrae. When the Macedonians arrived at the shore, they stopped to collect the plunder. Philip, thinking that Attalus had perished in the chase, started towing away the Pergamese flagship. [18]

Following the flight of their monarch, the Pergamese fleet withdrew north. However, having been bested by the Rhodians on the allied right wing, the Macedonian left wing disengaged and retreated to join its victorious right flank. The withdrawal of the Macedonian left permitted the Rhodians to sail unmolested back into Chios' harbour. [18]

While the battle was not decisive, it was a significant setback for Philip, who lost 92 ships destroyed and 7 captured. [19] On the allied side, the Pergamese had three ships destroyed and two captured, while the Rhodians lost three ships sunk and none captured. During the battle the Macedonians lost 6,000 rowers and 3,000 marines killed and had 2,000 men captured. The casualties for the allies were significantly lower, with the Pergamese losing 70 men the Rhodians 60 killed, the allies as a whole losing 600 captured. [20] Peter Green describes this defeat as "crippling and costly", with Philip sustaining more casualties than he had previously suffered in any battle. [21]

After this battle, the Rhodian admirals decided to leave Chios and sail back home. On the way back to Rhodes, the Rhodian admiral Theophiliscus died of the wounds he received at Chios, but before he died he appointed Cleonaeus as his successor. [22] As the Rhodian fleet was sailing in the strait between Lade and Miletus on the shore of Asia Minor, Philip's fleet attacked them. Philip defeated the Rhodian fleet in the Battle of Lade and forced it to retreat back to Rhodes. [23] The Milesians were impressed by the victory and sent Philip and Heracleides garlands of victory when they entered Milesian territory as did the city of Hiera Cone. [24]

Philip, disappointed by the spoils in Mysia, proceeded south and plundered the towns and cities of Caria. He invested Prinassus, which held out bravely at first, but when Philip set up his artillery, he sent an envoy into the city offering to let them leave the city unharmed or they would all be killed. The citizens decided to abandon the city. [25] At this stage in the campaign, Philip's army was running out of food, so he seized the city of Myus and gave it to the Magnesians in return for food supplies. Since the Magnesians had no grain, Philip settled for enough figs to feed his whole army. [26] Subsequently, Philip turned north in order to seize and garrison the cities of Iasos, Bargylia, Euromus and Pedasa in quick succession. [27]

While Philip's fleet was wintering in Bargylia, the combined Pergamese and Rhodian fleet blockaded the harbour. The situation in the Macedonian camp became so grave that the Macedonians were close to surrendering. [21] The dire situation was alleviated somewhat by supplies sent by Zeuxis. [28] Philip, however, managed to get out by trickery. He sent an Egyptian deserter to Attalus and the Rhodians to say that he was preparing to attack the allies the next day. Upon hearing the news, Attalus and the Rhodians started preparing the fleet for the oncoming attack. [21] While the allies were making their preparations, Philip slipped past them by night with his fleet, leaving numerous campfires burning to give the appearance that he remained in his camp. [21]

While Philip was involved in this campaign, his allies the Acarnanians became involved in a war against Athens after the Athenians murdered two Acarnanian athletes. [29] The Acarnanians complained to Philip about this provocation, and he decided to send a force under the command of Nicanor the Elephant to assist them in their attack on Attica. [30] The Macedonians and their allies plundered and looted Attica before attacking Athens. [31] The invaders made it as far as the Academy of Athens when the Roman ambassadors in the city ordered the Macedonians to retreat or to face war with Rome. [30]

Philip's fleet had just escaped from the allied blockade and Philip ordered that a squadron head to Athens. The Macedonian squadron sailed into Piraeus and captured four Athenian ships. [30] As the Macedonian squadron was retreating, the Rhodian and Pergamese fleet, which had followed Philip's ships across the Aegean, appeared from the allied base at Aegina and attacked the Macedonians. The allies defeated the Macedonian fleet and recaptured the Athenian ships, which they returned to the Athenians. [21] The Athenians were so pleased by the rescue that they replaced the recently abolished pro-Macedonian tribes, the Demetrias and Antigonis tribes, with the Attalid tribe in honour of Attalus as well as destroying monuments that had previously been erected in honour of Macedonian Kings. [32] Attalus and the Rhodians convinced the Athenian assembly to declare war on the Macedonians. [33]

The Pergamese fleet sailed back to their base at Aegina and the Rhodians set out to conquer all the Macedonian islands from Aegina to Rhodes, successfully assaulting all except Andros, Paros and Cythnos. [34] Philip ordered his prefect on the island of Euboea, Philoces, to assault Athens once again with 2,000 infantry and 200 cavalry. Philocles was unable to capture Athens, but ravaged the surrounding countryside. [34]

Meanwhile, Rhodian, Pergamese, Egyptian, anti-Macedonian Cretan and Athenian delegations travelled to Rome to appear before the Senate. [35] When they were given audience they informed the Senate about the treaty between Philip and Antiochus and complained of Philip's attacks on their territories. In response to these complaints the Romans sent three ambassadors, Marcus Aemilius Lepidus, Gaius Claudius Nero and Publius Sempronius Tuditanus to Egypt with the orders to go to Rhodes after speaking with Ptolemy. [36]

While this was happening, Philip attacked and occupied the cities in Thrace which still belonged to Ptolemy, Maroneia, Cypsela, Doriscus, Serrheum and Aemus. The Macedonians then advanced on the Thracian Chersonese where they captured the cities of Perinthus, Sestos, Elaeus, Alopeconnesus, Callipolis and Madytus. [37] Philip then descended to the city of Abydos, which was held by a combined Pergamese and Rhodian garrison. Philip started the siege by blockading the city by land and sea to stop attempts to reinforce or supply the city. The Abydenians, full of confidence, dislodged some of the siege engines with their own catapults while some of Philip's other engines were burnt by the defenders. With their siege weaponry in tatters, the Macedonians started undermining the city's walls, eventually succeeding in collapsing the outer wall. [38]

The situation was now grave for the defenders and they decided to send two of their most prominent citizens to Philip as negotiators. Appearing before Philip, these men offered to surrender the city to him on the conditions that the Rhodian and the Pergamese garrisons were allowed to leave the city under a truce and that all the citizens were permitted to leave the city with the clothes they were wearing and go wherever they pleased, in effect meaning an unconditional surrender. [39] Philip replied that they should "surrender at discretion or fight like men." [40] The ambassadors, powerless to do more, carried this response back to the city.' [40]

Informed of this response, the city's leaders called an assembly to determine their course of action. They decided to liberate all slaves to secure their loyalty, to place all the children and their nurses in the gymnasium and to put all the women in the temple of Artemis. They also asked for everyone to bring forward their gold and silver and any clothes that were valuable so they could put them in the boats of the Rhodians and the Cyzicenes. [41] Fifty elder and trusted men were elected to carry out these tasks. All the citizens then swore an oath. As Polybius writes:

რა whenever they saw the inner wall being captured by the enemy, they would kill the children and women, and would burn the above mentioned ships, and, in accordance with the curses that had been invoked, would throw the silver and gold into the sea. [41]

After reciting the oath, they brought forward the priests and everyone swore that they would defeat the enemy or die trying.' [41]

When the interior wall fell, the men, true to their promise, sprang from the ruins and fought with great courage, forcing Philip to send his troops forward in relays to the front line. By nightfall the Macedonians retreated to camp. That night the Abydenians resolved to save the women and children and at daybreak they sent some priests and priestess with a garland across to the Macedonians, surrendering the city to Philip. [42]

Meanwhile, Attalus sailed across the Aegean to the island of Tenedos. The youngest of the Roman ambassadors, Marcus Aemilius Lepidus, had heard about the siege at Abydos while he was in Rhodes and he arrived at Abydos to find Philip. Meeting the king outside the city, Lepidus informed him of the Senate's wishes. [43] Polybius writes:

The Senate had resolved to order him not to wage war with any Greek state nor to interfere in the dominions of Ptolemy and to submit the injuries inflicted on Attalus and the Rhodians to arbitration and that if he did so he might have peace, but if he refused to obey he would promptly have war with Rome." Upon Philip endeavoring to show that the Rhodians had been the first to lay hands on him, Marcus interrupted him by saying: "But what about the Athenians? And what about the Cianians? And what about the Abydenians at this moment? Did any one of them also lay hands on you first?" The king, at a loss for a reply, said: "I pardon the offensive haughtiness of your manners for three reasons: first, because you are a young man and inexperienced in affairs secondly, because you are the handsomest man of your time" (this was true) "and thirdly, because you are a Roman. But for my part, my first demand to the Romans is that they should not break their treaties or go to war with me but if they do, I shall defend myself as courageously as I can, appealing to the gods to defend my cause. [44]

While Philip was walking through Abydos, he saw people killing themselves and their families by stabbing, burning, hanging, and jumping down wells and from rooftops. Philip was surprised to see this, and published a proclamation announcing that would give three days' grace to anybody wishing to commit suicide. [45] The Abydenians, who were bent on following the orders of the original decree, thought that this would amount to treason to the people who had already died, and refused to live under these terms. Apart from those in chains or similar restraints, each family individually hurried to their deaths. [44]

Philip then ordered another attack on Athens his army failed to take either Athens or Eleusis, but subjected Attica to the worst ravaging the Atticans had seen since the Persian Wars. [46] In response, the Romans declared war on Philip and invaded his territories in Illyria. Philip was forced to abandon his Rhodian and Pergamese campaign in order to deal with the Romans and the situation in Greece. Thus began the Second Macedonian War. [47]

After Philip's withdrawal from his campaign against Rhodes, the Rhodians were free to attack Olous and Hierapytna and their other Cretan allies. Rhodes' search for allies in Crete bore fruit when the Cretan city of Knossos saw that the war was going in Rhodes' favour and decided to join Rhodes in an attempt to gain supremacy over the island. [3] Many other cities in central Crete subsequently joined Rhodes and Knossos against Hierapytna and Olous. Now under attack on two fronts, Hierapytna surrendered. [3]

Under the treaty signed at the conclusion of the war, Hierapytna agreed to break off all relations and alliances with foreign powers and to place all its harbors and bases at Rhodes' disposal. Olous, among the ruins of which the terms of the treaty have been found, had to accept Rhodian domination. [3] As a result, Rhodes was left with control of a significant part of eastern Crete after the war. The conclusion of the war left the Rhodians free to help their allies in the Second Macedonian War.

The war had no particular short-term effect on the rest of Crete. Pirates and mercenaries there continued in their old occupations after the war's end. In the Battle of Cynoscephalae during the Second Macedonian War three years later, Cretan mercenary archers fought for both the Romans and the Macedonians. [48]

The war was costly for Philip and the Macedonians, losing them a fleet that had taken three years to build as well as triggering the defection of their Greek allies, the Achean League and the Aetolian League, to the Romans. In the war's immediate aftermath the Dardani, a barbarian tribe, swarmed across the northern border of Macedon, but Philip was able to repel this attack. [46] In 197, however, Philip was defeated in the Battle of Cynoscephalae by the Romans and was forced to surrender. [49] This defeat cost Philip most of his territory outside Macedon and he had to pay a war indemnity of 1,000 talents of silver to the Romans. [50]

The Rhodians regained control over the Cyclades and reconfirmed their naval supremacy over the Aegean. The Rhodians' possession of eastern Crete allowed them to largely stamp out piracy in that area, but pirate attacks on Rhodian shipping continued and eventually led to the Second Cretan War. [3] Attalus died in 197 and was succeeded by his son, Eumenes II, who continued his father's anti-Macedonian policy. The Pergamese, meanwhile, came out of the war having gained several Aegean islands which had been in Philip's possession and went on to become the supreme power in Asia Minor, rivaled only by Antiochus. [30]


Hostilities Resume

From Naupactus, Sulpicius sailed east to Corinth and Sicyon, conducting raids there. Philip, with his cavalry caught the Romans ashore and was able to drive them back to their ships, with the Romans returning to Naupactus.

Philip then joined Cycliadas the Achaean general, near Dyme for a joint attack on the city of Elis, the main Aetolian base of operations against Achaea. However, Sulpicius had sailed into Cyllene and reinforced Elis with 4000 Romans. Leading a charge, Philip was thrown from his horse. Fighting on foot Philip became the object of a fierce battle, finally escaping on another horse. The next day Philip captured the stronghold of Phyricus, taking 4000 prisoners and 20,000 animals. Hearing news of Illyrian incursions in the north Philip abandoned Aetolia and returned to Demetrias in Thessaly.

Meanwhile, Sulpicius sailed round into the Aegean and joined Attalus on Aegina for the winter. In 208 BC the combined fleet of thirty-five Pergamene and twenty-five Roman ships failed to take Lemnos, but occupied and plundered the countryside of the island of Peparethos (Skopelos), both Macedonian possessions.

Attalus and Sulpicius then attended a meeting in Heraclea Trachinia of the Council of the Aetolians which included representatives from Egypt and Rhodes, who were continuing to try to arrange a peace. Learning of the conference and the presence of Attalus, Philip marched rapidly south in an attempt to break up the conference and catch the enemy leaders, but arrived too late.

Surrounded by foes, Philip was forced to adopt a defensive policy. He distributed his commanders and forces and set up a system of beacon fires at various high places to communicate instantly any enemy movements.

After leaving Heraclea, Attalus and Sulpicius sacked both Oreus, on the northern coast of Euboea and Opus, the chief city of eastern Locris. The spoils from Oreus had been reserved for Sulpicius, who returned there, while Attalus stayed to collect the spoils from Opus. However, with their forces divided, Philip, alerted by signal fire, attacked and took Opus. Attalus caught by surprise was barely able to escape to his ships.

SHARE THE PAGE!

HISTORIC BATTLES

First Macedonian War (214–205 BC)

The First Macedonian War (214–205 BC) was fought by Rome, allied (after 211 BC) with the Aetolian League and Attalus I of Pergamon, against Philip V of Macedon, contemporaneously with the Second Punic War (218–201 BC) against Carthage. There were no decisive engagements, and the war ended in a stalemate. View Historic Battle »

Demetrius urges war against Rome: According to the ancient Greek historian Polybius, an important factor in Philip's decision to take advantage of this opportunity was the influence of Demetrius of Pharos.

Philip makes peace with Aetolia: Philip, at once began negotiations with the Aetolians. At a conference on the coast near Naupactus, Philip met the Aetolian leaders, and a peace treaty was concluded.

Philip builds a fleet: Philip spent the winter of 217–216 BC building a fleet of 100 warships and training men to row them, and according to Polybius, it was a practice that "hardly any Macedonian king had ever done before".

Philip allies with Carthage: After hearing of Rome's disastrous defeat at the hands of Hannibal at Cannae in 216 BC, Philip sent ambassadors to Hannibal's camp in Italy to negotiate an alliance.

War breaks out in Illyria: Upon receiving word from Oricum of events in Illyria, Laevinus crossed over with his fleet and army. Landing at Oricum, Laevinus was able to retake the town with little fighting.

Rome seeks allies in Greece: Desiring to prevent Philip from aiding Carthage in Italy and elsewhere, Rome sought out land allies in Greece.

Campaign in Greece: Upon hearing of the Roman alliance with Aetolia, Philip's first action was to secure his northern borders. He conducted raids in Illyria at Oricum and Apollonia and seized the frontier town of Sintia in Dardania or perhaps Paionia.

Attempt at peace fails: There he met representatives from the neutral states of Egypt, Rhodes, Athens and Chios who were trying to end the war—they were trading states and the war was likely hurting trade.

Hostilities resume: Philip, with his cavalry caught the Romans ashore and was able to drive them back to their ships, with the Romans returning to Naupactus.

The war ends: Free from the pressure of the combined Roman and Pergamon fleets, Philip was able to resume the offensive against the Aetolians.

დაკავშირებული სტატიები

First Macedonian War (214–205 BC)

Was fought by Rome, allied (after 211 BC) with the Aetolian League and Attalus I of Pergamon, against Philip V of Macedon, contemporaneously with the Second Punic War (218–201 BC) against Carthage. View First Macedonian War (214–205 BC) »

Second Macedonian War (200–197 BC)

Fought between Macedon, led by Philip V of Macedon, and Rome, allied with Pergamon and Rhodes. The result was the defeat of Philip who was forced to abandon all his possessions in southern Greece, Thrace and Asia Minor. View Second Macedonian War (200–197 BC) »

Third Macedonian War (171–168 BC)

In 179 BC King Philip V of Macedon died and was succeeded by his ambitious son Perseus. He was anti-Roman and stirred anti-Roman feelings around Macedonia. He was suspected of preparing for war against Rome by the Romans and their most important ally in the east, Eumenes II of Pergamon. View Third Macedonian War (171–168 BC) »

Fourth Macedonian War (150-148 BC)

The Fourth Macedonian War (150 BC to 148 BC) was fought between the Roman Republic and a Greek uprising led by the Macedonian pretender to the throne Andriscus. Pretending to be the son of former king Perseus, who had been deposed by the Romans after the Third Macedonian War in 168 BC, Andriscus sought to re-establish the old Macedonian Kingdom. View Fourth Macedonian War (150-148 BC) »


First Macedonian War (214–205 BC)

The First Macedonian War (214–205 BC) was fought by Rome, allied (after 211 BC) with the Aetolian League and Attalus I of Pergamon, against Philip V of Macedon, contemporaneously with the Second Punic War (218–201 BC) against Carthage. There were no decisive engagements, and the war ended in a stalemate.

დაკავშირებული სტატიები

First Macedonian War (214–205 BC)

Was fought by Rome, allied (after 211 BC) with the Aetolian League and Attalus I of Pergamon, against Philip V of Macedon, contemporaneously with the Second Punic War (218–201 BC) against Carthage. View Historic Battles »

Second Macedonian War (200–197 BC)

Fought between Macedon, led by Philip V of Macedon, and Rome, allied with Pergamon and Rhodes. The result was the defeat of Philip who was forced to abandon all his possessions in southern Greece, Thrace and Asia Minor. View Historic Battles »

Third Macedonian War (171–168 BC)

In 179 BC King Philip V of Macedon died and was succeeded by his ambitious son Perseus. He was anti-Roman and stirred anti-Roman feelings around Macedonia. View Historic Battles »

Fourth Macedonian War (150-148 BC)

Fought between the Roman Republic and a Greek uprising led by the Macedonian pretender to the throne Andriscus. Andriscus sought to re-establish the old Macedonian Kingdom. View Historic Battles »


რესურსები
This article uses material from the Wikipedia article "First Macedonian War (214–205 BC)", which is released under the Creative Commons Attribution-Share-Alike License 3.0.


First Macedonian War 215-205 BC - History


Macedonian Wars 215-168 BC

The Macedonian Wars were fought between the რომის რესპუბლიკა და Kingdom of Macedonia .

The Chapters of the Macedonian Wars

There were FOUR different conflicts:


First Macedonian War
The First Macedonian War was fought 215-205 BC .

Macedonian King Philip V allied with ჰანიბალი დან Carthage , who was himself involved in a war against Rome, the მეორე პუნიკური ომი რა Brilliant timing, thought Philip, and went ahead to invade Illyria, formerly under Roman domination. The Romans were unable to defend their territories. ის Peace of Phoenice in 205 BC concluded the war.

The Macedonians won the First Macedonian War.


Second Macedonian War
The Second Macedonian War was fought 200-196 BC .

Philip kept going for more territories, the Romans told him to stop, Philip couldn't hear on that ear. ის Battle of Cynoscephalae in 197 BC was part of this war. Led by General Titus Quinctius Flamininus Rome won the battle and the war.

The Romans won the Second Macedonian War.

Third Macedonian War
The Third Macedonian War was fought 171-168 BC .

Rome noticed Philip's successor პერსევსი trying to ally himself with a number of Greek rulers. The Romans decided it was time for yet another war. Roman general Lucius Aemilius Paullus sent the Macedonians packing at the Battle of Pydna in 168 BC.

To drive the point home, the Romans took Perseus prisoner and made Macedonia pay annual tribute.

The Romans won the Third Macedonian War.



Fourth Macedonian War
The Fourth Macedonian War was fought 149-148 BC .

Perseus' son Andriscus thought the arrangement with Rome stunk and hence the Fourth Macedonian War was next on the timeline.

Roman General Quintus Caecilius Metellus straightened the Macedonians out and Macedonia became a Roman province.

The Romans won the Fourth Macedonian War.


War breaks out in Illyria [ edit | წყაროს რედაქტირება]

In the late summer of 214 BC, Philip again attempted an Illyrian invasion by sea, with a fleet of 120 lembi. He captured Oricum which was lightly defended, and sailing up the Aous (modern Vjosë) river he besieged Apollonia. ⎟ ]

Meanwhile the Romans had moved the fleet from Tarentum to Brundisium to continue the watch on the movements of Philip and a legion had been sent in support, all under the command of the Roman propraetor Marcus Valerius Laevinus. ⎠] Upon receiving word from Oricum of events in Illyria, Laevinus crossed over with his fleet and army. Landing at Oricum, Laevinus was able to retake the town with little fighting.

In the account given by Livy, ⎡] Laevinus, hearing that Apollonia was under siege, sent 2000 men under the command of Quintus Naevius Crista, to the mouth of the river. Avoiding Philip's army, Crista was able to enter the city by night unobserved. The following night, catching Philip's forces by surprise, he attacked and routed their camp. Philip, escaping to his ships in the river, made his way over the mountains and back to Macedonia, having burned his fleet and left many thousands of his men that had died or been taken prisoner, along with all of his armies' possessions, behind. Laevinus and his fleet wintered at Oricum.

Twice thwarted in attempts at invasion of Illyria by sea, and now constrained by Laevinus' fleet in the Adriatic, Philip spent the next two years 213–212 BC making advances in Illyria by land. Keeping clear of the coast, he took the inland towns of Atintania, and Dimale, and subdued the Greek ⎢] tribe of the Dassaretae and the Illyrian Parthini ⎣] and at least the southern Ardiaei. ⎤ ]

He was finally able to gain access to the Adriatic by capturing Lissus and its seemingly impregnable citadel, after which the surrounding territories surrendered. ⎥] Perhaps the capture of Lissus rekindled in Philip hopes of an Italian invasion. ⎦] However the loss of his fleet meant that Philip would be dependent on Carthage for passage to and from Italy, making the prospect of invasion considerably less appealing.


First Macedonian War

Following the death of Pyrrhus of Epirus at the Battle of Argos in 272 BC, Antigonus II Gonatas was firmly in control of Macedon, and has also established hegemony over the Greek city-states. He then did his best to maintain his control over his homeland, raising a great sacred mound to honor the Argead house, reorganized the provincial system to increase its efficiency, and was vigilant in keeping Macedonian coinage a high-quality currency. He extensively utilized the great Antigonid fleet and the naval fortresses of Demetrias, Chalcis, and Corinth to ferry troops to strategic locations. An Athenian-led, Ptolemaic-supported attempt at shaking off Macedonian domination in the Chremonidean War of 267-261 BC failed, but crucial fortresses such as Acrocorinth were lost during his reign, which ended on his death in 239 BC. His successor, Demetrius II of Macedon, ruled for an uneventful decade, and he died in 229 BC. The late king's own son Philip V of Macedon came to the throne as a child, and a distant relative, Antigonus Doson, served as his regent. Doson raised Philip as his own son and energetically set to campaigning to beat back Macedon's enemies. He first expelled the Illyrians from the kingdom and then crushed the Aetolian League, and he renounced all Macedonian claims south of the Thermopylae pass to stabilize Macedon. Antigonus accepted the title of King by the army, and he appointed Philip his official heir. After another series of victories, including the first-ever seizure of Sparta by a foreign army, Doson died in 221 BC, leaving behind a resurgent, stable, and increasingly powerful Macedon to Philip V, who now ascended to the throne. From 220 to 217 BC, the Aetolian War saw the Aetolian League and its allies again challenge Macedonian hegemony, and it was at this time that Demetrius of Pharos arrived at Philip's court. Hannibal's victories over Rome in the Second Punic War led to Demetrius advising Philip to end the Social War and attack Italy himself to acquire hegemony over the Mediterranean. Accepting the military status quo and ending the war at Naupactus, Philip again drove the Illyrians from Macedon and, in the winter of 217 BC, he built a fleet of 100 light warships. In the summer of 216 BC, he made his first attempt at securing Illyria's coastal region, but the approach of a Roman fleet forced him to return home. After the Battle of Cannae, Philip sent an embassy to Hannibal to secure an alliance with Carthage, but the envoy, Xenophanes, was captured by a Roman praetor. Xenophanes claimed that he was travelling to Italy to make peace with Rome, and he was released however, he was captured again on his way back to Macedon with the treaty with Hannibal in hand, and the Romans were warned of the Macedonians' plans. Philip resumed his attacks on coastal Illyria, attacking Corcyra in 214 BC.

In 214 BC, Philip launched a major offensive. His land army marched into Illyria from Epirus as 120 galleys sailed up the Straits of Otranto, seizing Oricum and besieging Apollonia. The Illyrians called to Rome for help, and the Roman commander Marcus Valerius Laevinus crossed the Adriatic with 55 heavy warships and recaptured Apollonia and Oricum. After these victories, he wintered his fleet in Oricum while Philip burned his ships and retreated overland to Macedon. He then attacked through the Pindus mountains and made significant gains in 213-212 BC, taking the inland Dassaretis, Parthini, and Atintani tribal settlements without a significant Roman response, as Rome did not have the land troops to spare for a side venture. During the later part of 212 BC, when Philip once again reached the Adriatic, he seized Lissus, another possible staging point. Rome now acknowledged the Macedonian threat, so the Roman Senate began to use diplomacy as a weapon and enticed other Greek states to do the neutralizing for them. Rome allied with the Aetolian League, who would get any captured town or city in exchange for the booty going to the Romans. Sparta, Elis, Messenia, Illyria, and Pergamon also joined in the war, and the Romans took important centers such as Anticyra. Philip made little gains against the coalition, and, in 207 BC, Rome derailed peace talks. From 206 to 205 BC, the Macedonians were gradually forced into peace, and hostilities were temporarily concluded.


Campaign in Greece

Later that summer, Laevinus seized the main town of Zacynthus, except for its citadel, the Acarnanian town of Oeniadae and the island of Nasos, which he handed over to the Aetolians. He then withdrew his fleet to Corcyra for the winter.

Upon hearing of the Roman alliance with Aetolia, Philip’s first action was to secure his northern borders. He conducted raids in Illyria at Oricum and Apollonia and seized the frontier town of Sintia in Dardania or perhaps Paionia. He then marched rapidly south through Pelagonia, Lyncestis and Bottiaea and on to Tempe which he garrisoned with 4,000 men. He turned north again into Thrace, attacking the Maedi and their chief city Iamphorynna before returning to Macedon.

No sooner had Philip arrived there when he received an urgent plea for help from his ally the Acarnanians. Scopas the Aetolian strategos (general) had mobilised the Aetolian army and was preparing to invade Acarnania. Desperate and overmatched, but determined to resist, the Acarnanians sent their women, children and old men to seek refuge in Epirus and the rest marched to the frontier, having sworn an oath to fight to the death, “invoking a terrible curse” upon any who were forsworn. Hearing of the Acarnanians’ grim determination, the Aetolians hesitated then, learning of Philip’s approach, finally abandoned their invasion, after which Philip retired to Pella for the winter.

In the spring of 210 BC, Laevinus again sailed from Corcyra with his fleet and, together with the Aetolians, captured Phocian Anticyra. Rome enslaved the inhabitants and Aetolia took possession of the town.

Although there was some fear of Rome and concern with her methods, the coalition arrayed against Philip continued to grow. As allowed for by the treaty, Pergamon, Elis and Messenia, followed by Sparta, all agreed to join the alliance against Macedon. The Roman fleet, together with the Pergamene fleet, controlled the sea, and Macedon and her allies were threatened on land by the rest of the coalition. The Roman strategy of encumbering Philip with a war among Greeks in Greece was succeeding, so much so that when Laevinus went to Rome to take up his consulship, he was able to report that the legion deployed against Philip could be safely withdrawn.

However, the Eleans, Messenians and Spartans remained passive throughout 210 BC and Philip continued to make advances. He invested and took Echinus, using extensive siegeworks, having beaten back an attempt to relieve the town by the Aetolian strategos Dorimachus and the Roman fleet, now commanded by the proconsul Publius Sulpicius Galba. Moving west, Philip probably also took Phalara the port city of Lamia, in the Maliac Gulf. Sulpicius and Dorimachus took Aegina, an island in the Saronic Gulf, which the Aetolians sold to Attalus, the Pergamene king, for thirty talents, and which he was to use as his base of operations against Macedon in the Aegean Sea.

In the spring of 209 BC, Philip received requests for help from his ally the Achaean League in the Peloponnesus who were being attacked by Sparta and the Aetolians. He also heard that Attalus had been elected one of the two supreme commanders of the Aetolian League, as well as rumours that he intended to crossover the Aegean from Asia Minor. Philip marched south into Greece. At Lamia he was met by an Aetolian force, supported by Roman and Pergamene auxiliaries, under the command of Attalus’ colleague as strategos, the Aetolian Pyrrhias. Philip won two battles at Lamia, inflicting heavy casualties on Pyrrhias’ troops. The Aetolians and their allies were forced to retreat inside the city walls, where they remained, unwilling to give battle.


When did Rome defeat Macedonia?

They caused increasing involvement by რომი in Greek affairs and helped lead to რომაული domination of the entire eastern Mediterranean area. The First მაკედონიური War (215&ndash205 bc) occurred in the context of the Second Punic War, while რომი was preoccupied with fighting Carthage.

Also Know, is Macedonia in Rome? ის რომაული province of მაკედონია (Latin: Provincia Macedoniae, Greek: ?&pi&alpha&rho&chiί&alpha &Mu&alpha&kappa&epsilon&delta&omicron&nuί&alpha&sigmaf) was officially established in 146 BC, after the რომაული general Quintus Caecilius Metellus defeated Andriscus of Macedon, the last self-styled King of the ancient kingdom of მაკედონია in 148 BC, and after the four client republics (

People also ask, who won the Macedonian war?

The First Macedonian War (214&ndash205 BC) was fought by Rome, allied (after 211 BC) with the Aetolian League and Attalus I of Pergamon, against Philip V of Macedon, contemporaneously with the Second Punic War (218&ndash201 BC) against Carthage.

Პირველი Macedonian War.

თარიღი 214&ndash205 BC
მდებარეობა Macedonia and Illyria
შედეგი Stalemate Peace of Phoenice

How did the Romans defeated the Macedonian phalanx?

No matter if it was a Macedonian phalanx they attacked, nor a huge Spartan line, they would most probably win. ის რომაელები used javelin attacks before their lines rushed the enemy, in an effort to try and break the enemy line. ის რომაული is now in front of the მაკედონიური and uses his sword to kill the pikeman.